Dodatek za dojazd do pracy z innej miejscowości – kompleksowy przewodnik

Dodatek za dojazd do pracy z innej miejscowości – kompleksowy przewodnik

W dynamicznie zmieniającym się świecie pracy, gdzie elastyczność i mobilność stają się kluczowymi atutami, coraz częściej dochodzi do sytuacji, w której miejsce zamieszkania pracownika i jego miejsce wykonywania obowiązków służbowych dzieli znaczna odległość. Dojazdy z jednej miejscowości do drugiej generują koszty, które mogą znacząco obciążyć budżet domowy. W odpowiedzi na to wyzwanie, wiele firm, choć nie zawsze z mocy prawa, decyduje się na wspieranie swoich pracowników poprzez zwrot kosztów dojazdu. Ten artykuł ma na celu kompleksowe omówienie zagadnienia dodatku za dojazd do pracy z innej miejscowości, wyjaśniając zarówno aspekty prawne, jak i praktyczne, finansowe oraz podatkowe. Przyjrzymy się, kiedy pracownik może liczyć na takie wsparcie, jakie formy ono może przyjąć, a także jakie korzyści i obowiązki wiążą się z nim zarówno dla zatrudnionego, jak i pracodawcy.

Czym jest dodatek za dojazd i kiedy pracownik może na niego liczyć? Aspekty prawne i praktyczne

Zacznijmy od podstaw: co właściwie rozumiemy przez „dodatek za dojazd do pracy z innej miejscowości”? Nie jest to ustandaryzowane pojęcie w polskim Kodeksie pracy. Zazwyczaj odnosi się do wszelkiej formy rekompensaty finansowej, którą pracodawca wypłaca pracownikowi w związku z kosztami ponoszonymi na codzienne dojazdy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, gdy te dwa punkty leżą w różnych miejscowościach. Kluczowe jest zrozumienie, że w zdecydowanej większości przypadków pracodawca nie ma ustawowego obowiązku pokrywania tych kosztów.

Polskie prawo pracy, w przeciwieństwie do niektórych innych krajów europejskich, nie narzuca na pracodawcę generalnego obowiązku zwrotu kosztów dojazdu do pracy, niezależnie od odległości. Art. 77(5) Kodeksu pracy dotyczy jedynie podróży służbowych, czyli wykonywania zadań poza stałym miejscem pracy, a nie codziennego dojazdu. Ta zasada ma jednak pewne wyjątki i odstępstwa, które warto szczegółowo omówić:

* Służby mundurowe: To jeden z nielicznych sektorów, gdzie przepisy szczególne wprost nakładają obowiązek zwrotu kosztów dojazdu. Przykładowo, ustawa o Policji, ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych czy ustawa o Państwowej Straży Pożarnej przewidują, że funkcjonariuszom i żołnierzom zamieszkującym poza miejscowością pełnienia służby przysługuje zwrot kosztów dojazdu, często w formie ryczałtu lub na podstawie dokumentów. Wynika to ze specyfiki służby i częstej konieczności przenoszenia się.
* Wewnętrzne regulacje firmy: W praktyce to właśnie wewnętrzne regulaminy firmowe (np. regulamin wynagradzania, układy zbiorowe pracy) lub indywidualne ustalenia w umowie o pracę są podstawą do wypłaty dodatku za dojazd. Pracodawca, w ramach swojej autonomii i polityki wynagradzania, może dobrowolnie zdecydować się na takie świadczenie. Jest to coraz częstsza praktyka, zwłaszcza w obliczu rosnącej konkurencji o wykwalifikowanych pracowników. Firmy często postrzegają taki dodatek jako atrakcyjny benefit pozapłacowy, który wspiera rekrutację i retencję talentów, szczególnie tych, którzy muszą relokować się lub dojeżdżać z daleka.
* Umowa o pracę: Warto zawsze sprawdzić treść swojej umowy o pracę lub aneksów do niej. Czasem zwrot kosztów dojazdu jest wpisany bezpośrednio do indywidualnych warunków zatrudnienia jako stały element wynagrodzenia lub jako osobny dodatek.
* Zasada równego traktowania: Jeśli pracodawca zdecyduje się na wprowadzenie zwrotu kosztów dojazdu, musi pamiętać o zasadzie równego traktowania. Oznacza to, że kryteria przyznawania i wysokość świadczenia powinny być jasne, obiektywne i stosowane w sposób jednolity wobec wszystkich pracowników znajdujących się w podobnej sytuacji. Brak takiej klarowności może prowadzić do zarzutów o dyskryminację. Na przykład, jeśli firma zwraca koszty dojazdu pracownikom z miasta X, ale nie zwraca ich pracownikom z miasta Y, a odległość i warunki dojazdu są podobne, może to być postrzegane jako niesprawiedliwe.

Przykład: Pani Anna mieszka w Krakowie, ale podjęła pracę jako programistka w nowo otwartym oddziale firmy IT w Katowicach. Firma, aby zachęcić specjalistów z większych miast, w regulaminie wynagradzania zawarła zapis o comiesięcznym ryczałcie na dojazdy w wysokości 500 zł netto dla pracowników, których miejsce zamieszkania znajduje się poza miejscowością, w której mieści się siedziba firmy, a odległość ta przekracza 50 km. Warunkiem jest złożenie oświadczenia o miejscu zamieszkania. W tym przypadku, Pani Anna ma prawo do tego dodatku na mocy wewnętrznych przepisów firmy.

Podsumowując, możliwość ubiegania się o zwrot kosztów dojazdu z innej miejscowości jest przede wszystkim kwestią dobrej woli pracodawcy i wewnętrznych regulacji przedsiębiorstwa, chyba że mamy do czynienia z sektorem publicznym lub służbami mundurowymi, gdzie istnieją konkretne regulacje prawne.

Formy rekompensaty kosztów dojazdu – praktyczny przegląd

Gdy pracodawca zdecyduje się na partycypowanie w kosztach dojazdów pracowników, może to przyjąć różne formy. Wybór konkretnego rozwiązania zależy od polityki firmy, charakteru pracy, a także od indywidualnych ustaleń.

1. Refundacja biletów komunikacji publicznej:
* Jak działa: Pracownik kupuje bilety (miesięczne, jednorazowe, okresowe) na przejazdy komunikacją miejską, kolejową czy autobusową, a następnie przedstawia je pracodawcy w celu refundacji.
* Zalety: Precyzyjne pokrycie rzeczywistych kosztów, prostota rozliczenia dla pracownika (wystarczy zbierać bilety/paragony).
* Wady: Wymaga od pracownika gromadzenia dokumentacji; dla pracodawcy może być czasochłonne weryfikowanie wielu drobnych wydatków. Problem z biletami elektronicznymi bez tradycyjnych „papierowych” dowodów zakupu.
* Praktyczna porada: Zachęcaj pracowników do korzystania z biletów okresowych (miesięcznych, kwartalnych), które są łatwiejsze do rozliczenia. Wprowadź jasne zasady dotyczące rodzaju biletów podlegających refundacji (np. tylko bilety imienne).

2. „Kilometrówka” (zwrot kosztów używania pojazdu prywatnego do celów służbowych):
* Jak działa: Choć „kilometrówka” jest najczęściej kojarzona z podróżami służbowymi, niektórzy pracodawcy adaptują ją do rozliczania codziennych dojazdów z innej miejscowości, szczególnie gdy komunikacja publiczna jest nieefektywna lub niedostępna. Pracownik prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu (tzw. „kilometrowkę”), w której zapisuje datę, cel wyjazdu (dojazd do pracy), trasę, liczbę przejechanych kilometrów i stan licznika.
* Wysokość stawki: Wysokość zwrotu oblicza się, mnożąc liczbę przejechanych kilometrów przez stawkę za kilometr, która jest określona w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. Aktualne stawki (stan na sierpień 2025 – uwaga: stawki mogą ulec zmianie, zawsze należy sprawdzać aktualne rozporządzenia!):
* Samochód osobowy o pojemności skokowej silnika do 900 cm³: ok. 0,89 zł/km
* Samochód osobowy o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³: ok. 1,15 zł/km
* Motocykl: ok. 0,69 zł/km
* Motorower: ok. 0,42 zł/km
* Zalety: Sprawiedliwe rozliczenie kosztów paliwa i eksploatacji pojazdu; motywuje pracowników korzystających z własnych samochodów.
* Wady: Wymaga szczegółowej ewidencji przebiegu; może być problematyczne podatkowo i ZUS-owo, jeśli jest traktowane jako zwrot kosztów dojazdu do pracy, a nie podróż służbowa (tu trzeba być ostrożnym z kwalifikacją). Najczęściej stosowane jest do podróży służbowych, a nie codziennych dojazdów. Jeśli pracodawca decyduje się na jej zastosowanie do dojazdów, musi liczyć się z ryzykiem uznania tego za przychód pracownika podlegający oskładkowaniu i opodatkowaniu.
* Praktyczna porada: Jeśli firma decyduje się na „kilometrówkę” dla dojazdów, należy precyzyjnie określić zasady jej stosowania w wewnętrznych regulacjach i skonsultować się z doradcą podatkowym/ZUS w celu uniknięcia problemów.

3. Ryczałt:
* Jak działa: Pracownik otrzymuje stałą, z góry ustaloną kwotę pieniędzy w regularnych odstępach czasu (np. miesięcznie), niezależnie od faktycznie poniesionych kosztów i liczby przejechanych kilometrów.
* Zalety: Najprostsza forma dla obu stron – brak konieczności gromadzenia i weryfikowania dokumentów, oszczędność czasu na rozliczeniach. Pracownik ma pewność stałego wsparcia.
* Wady: Może nie odzwierciedlać rzeczywistych kosztów (pracownik może zyskać lub stracić), a dla pracodawcy cała kwota ryczałtu jest zazwyczaj traktowana jako przychód pracownika podlegający opodatkowaniu i oskładkowaniu ZUS (chyba że jest to zwrot udokumentowanych wydatków w ramach limitów, co jednak rzadko ma miejsce przy ryczałcie).
* Praktyczna porada: Wysokość ryczałtu powinna być ustalona w sposób przemyślany i adekwatny do średnich kosztów dojazdu na danej trasie, aby była faktycznie atrakcyjna dla pracownika.

4. Inne formy wsparcia:
* Karty paliwowe: Pracodawca może zapewnić karty paliwowe o określonej wartości, które pracownik może wykorzystać na tankowanie swojego pojazdu.
* Organizacja wspólnych przejazdów/busów pracowniczych: W przypadku dużej liczby pracowników dojeżdżających z tej samej miejscowości lub regionu, firma może zorganizować dedykowany transport.
* Dopłaty do parkingów: Pokrycie kosztów parkowania w pobliżu miejsca pracy.
* Zapewnienie lub dofinansowanie zakupu rowerów/e-hulajnóg: Dla krótszych dystansów lub w ramach ekologicznej polityki firmy.
* Pakiety relokacyjne: Chociaż to szersze pojęcie, w ich skład mogą wchodzić początkowe koszty dojazdu i zakwaterowania, ułatwiające przeprowadzkę.

Każda z tych form ma swoje niuanse prawne i podatkowe, które zostaną omówione w dalszej części artykułu. Kluczowe jest, aby pracodawca, decydując się na zwrot kosztów dojazdu, jasno określił zasady w wewnętrznych dokumentach, aby uniknąć nieporozumień i zapewnić transparentność.

Rola Funduszu Pracy i innych instytucji w finansowaniu dojazdów

Oprócz bezpośredniego wsparcia ze strony pracodawcy, istnieją również mechanizmy finansowania dojazdów, które mogą być dostępne dla osób poszukujących pracy lub podnoszących kwalifikacje, często z udziałem Funduszu Pracy. Jest to ważne uzupełnienie dla osób, które nie mają możliwości uzyskania wsparcia od przyszłego pracodawcy lub dopiero rozpoczynają poszukiwania.

Fundusz Pracy (poprzez Urzędy Pracy):
Głównym źródłem wsparcia w tym obszarze jest Fundusz Pracy, który dysponuje środkami na aktywizację zawodową. Powiatowe Urzędy Pracy (PUP) mogą przyznawać zwrot kosztów dojazdu w określonych sytuacjach:

* Dojazdy na szkolenia lub staże: Bezrobotni kierowani na szkolenia, staże, przygotowanie zawodowe dorosłych lub inne formy aktywizacji zawodowej, które odbywają się poza ich miejscem zamieszkania, mogą ubiegać się o zwrot kosztów dojazdu.
* Warunki:
* Posiadanie statusu osoby bezrobotnej.
* Kierowanie przez urząd pracy na konkretną formę aktywizacji.
* Często obowiązuje kryterium dochodowe, np. dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 200% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. (Sprawdź aktualne kryteria w swoim PUP, ponieważ mogą się różnić!)
* Brak możliwości finansowania dojazdu w inny sposób (np. przez organizatora szkolenia).
* Wysokość i limit: Wysokość zwrotu jest zazwyczaj ustalana na podstawie stawek za kilometr lub kosztów biletów. Zazwyczaj przysługuje na okres trwania szkolenia/stażu, ale nie dłużej niż przez określony czas (np. 12 miesięcy, choć zdarzają się dłuższe formy wsparcia).
* Procedura: Należy złożyć wniosek w swoim PUP, dołączyć dokumenty potwierdzające koszty dojazdu (bilety, oświadczenie o przejazdach prywatnym samochodem). Zwrot jest zazwyczaj wypłacany co miesiąc lub po zakończeniu okresu rozliczeniowego.

* Dojazdy do pracy (rzadziej, ale możliwe): W niektórych przypadkach, PUP mogą oferować wsparcie w postaci zwrotu kosztów dojazdu do podjętej pracy, zwłaszcza jeśli jest to praca interwencyjna, roboty publiczne, lub w ramach programów pilotażowych mających na celu wsparcie mobilności zawodowej. Zawsze należy sprawdzić aktualną ofertę swojego urzędu pracy.

Inne instytucje i programy:
Sporadycznie, środki na dojazdy mogą być dostępne w ramach szerszych programów regionalnych lub unijnych, zarządzanych przez Wojewódzkie Urzędy Pracy lub inne instytucje. Celem tych programów jest zazwyczaj wspieranie zatrudnienia osób z grup defaworyzowanych na rynku pracy lub zwiększanie mobilności zawodowej. Zawsze warto monitorować lokalne ogłoszenia i kontaktować się z doradcami zawodowymi.

Przykład: Pan Mateusz, bezrobotny z miejscowości X, otrzymał z PUP skierowanie na intensywny kurs spawacza w miejscowości Y, oddalonej o 40 km. Ponieważ jego dochody nie przekraczają ustalonego progu, złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu. Po akceptacji wniosku, co miesiąc przedstawia bilet miesięczny na autobus relacji X-Y i otrzymuje jego refundację z Funduszu Pracy.

Warto podkreślić, że wsparcie z Funduszu Pracy zazwyczaj ma charakter pomocowy i jest skierowane do osób w specyficznej sytuacji życiowej lub zawodowej. Nie jest to uniwersalne rozwiązanie dla wszystkich dojeżdżających do pracy.

Kwestie podatkowe i ZUS – jak zwrot kosztów wpływa na Twoje finanse?

Aspekty podatkowe i ubezpieczeniowe są kluczowe zarówno dla pracownika, jak i pracodawcy, który decyduje się na zwrot kosztów dojazdu. Niewłaściwe rozliczenie może skutkować konsekwencjami finansowymi i prawnymi.

Zwrot kosztów dojazdu a podatek dochodowy (PIT)

Kluczowe pytanie brzmi: czy zwrot kosztów dojazdu stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu? Odpowiedź brzmi: w większości przypadków tak.

Zgodnie z ogólną zasadą, wszelkie świadczenia otrzymane przez pracownika od pracodawcy w związku ze stosunkiem pracy stanowią jego przychód ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT). Obejmuje to również zwrot kosztów dojazdu, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej lub jest to kwalifikowane jako zwrot udokumentowanych wydatków niebędących przychodem.

Wyjątki i specyficzne sytuacje:

1. Zwrot kosztów używania samochodów prywatnych do celów służbowych (tzw. Kilometrówka):
* Jeśli pracodawca zwraca koszty używania prywatnego samochodu do celów służbowych (np. lokalne przejazdy w ramach wykonywania obowiązków służbowych, czyli tzw. „jazdy lokalne”), to zwrot ten jest zwolniony z PIT i ZUS do wysokości limitów określonych w ww. Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.
* Jednakże! Jeśli kilometrówka jest stosowana do zwrotu kosztów dojazdu do pracy (nie przejazdów służbowych w trakcie pracy), to jest ona traktowana jako przychód pracownika i podlega opodatkowaniu oraz oskładkowaniu ZUS w całości. Bardzo ważne jest rozróżnienie tych dwóch sytuacji. Organy podatkowe i ZUS są bardzo restrykcyjne w tym zakresie.
2. Ryczałt za dojazdy:
* Wszelkie ryczałty wypłacane pracownikowi na pokrycie kosztów dojazdu do pracy (niezależnie od jego miejsca zamieszkania) stanowią zazwyczaj przychód pracownika i podlegają opodatkowaniu PIT oraz oskładkowaniu ZUS. Pracodawca jest płatnikiem i musi odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy oraz składki ZUS od tej kwoty.
3. Refundacja biletów:
* Jeśli pracodawca dokonuje refundacji udokumentowanych kosztów biletów na transport publiczny, sprawa jest bardziej złożona. Zasadniczo, jest to przychód pracownika. Jednakże, w niektórych indywidualnych interpretacjach podatkowych, w bardzo specyficznych przypadkach, gdy pracownik nie ma możliwości wyboru środka transportu lub firma de facto dostarcza usługę transportu (np. zakupuje bilety in blanco), bywało to traktowane inaczej. Z reguły jednak, jest to przychód.
* Warto powtórzyć: zwolnienia z PIT dotyczą bardzo konkretnych, ściśle określonych świadczeń. Generalnie, dodatki na dojazdy są opodatkowane.

Koszty uzyskania przychodu w PIT-37:
Niezależnie od tego, czy pracodawca zwraca koszty dojazdu, pracownik może skorzystać z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu w rocznym zeznaniu PIT-37, jeśli jego miejsce zamieszkania jest inne niż miejsce wykonywania pracy.
* Standardowe koszty uzyskania przychodu: 250 zł miesięcznie (jednostosunek pracy) lub 3000 zł rocznie.
* Podwyższone koszty uzyskania przychodu (praca poza miejscem zamieszkania): 300 zł miesięcznie (jednostosunek pracy) lub 3600 zł rocznie.
* Aby móc skorzystać z tej ulgi, pracownik musi w oświadczeniu dla pracodawcy (lub w rocznym rozliczeniu PIT) potwierdzić, że jego miejsce stałego lub czasowego zamieszkania znajduje się poza miejscowością, w której mieści się zakład pracy, i że nie uzyskuje dodatku za rozłąkę (który również dotyczy pracy poza miejscem zamieszkania).
* Ważne: Te koszty są fikcyjnymi, zryczałtowanymi kosztami, niezależnymi od faktycznie ponoszonych wydatków na dojazdy. Pracownik nie musi ich dokumentować paragonami czy biletami. Są one automatycznie uwzględniane przez pracodawcę przy obliczaniu zaliczek na PIT, jeśli pracownik złoży odpowiednie oświadczenie. Jeśli pracownik nie złożył takiego oświadczenia w ciągu roku, może podwyższone koszty uwzględnić w rocznym zeznaniu PIT.

Przykład: Pan Kowalski, mieszkający w Opolu, pracuje w Warszawie. Jego miesięczne wynagrodzenie brutto wynosi 7000 zł. Złożył pracodawcy oświadczenie o zamieszkaniu poza Warszawą. Pracodawca, oprócz standardowego wynagrodzenia, wypłaca mu ryczałt na dojazdy w wysokości 400 zł miesięcznie.
* Dla Pana Kowalskiego: 400 zł ryczałtu zostanie doliczone do jego przychodu, od którego zostaną pobrane zaliczka na PIT i składki ZUS. Natomiast przy rozliczeniu rocznym, Pan Kowalski będzie mógł odliczyć 3600 zł (300 zł x 12 miesięcy) podwyższonych kosztów uzyskania przychodu.
* Dla pracodawcy: 400 zł ryczałtu będzie stanowiło podstawę do naliczenia składek ZUS i zaliczki na PIT.

Zwrot kosztów dojazdu a składki ZUS

Zasady dotyczące składek ZUS są analogiczne do podatku dochodowego: wszelkie świadczenia stanowiące przychód pracownika ze stosunku pracy podlegają oskładkowaniu, chyba że przepisy ZUS wprost stanowią inaczej.

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (§ 2 ust. 1 pkt 13):
To rozporządzenie określa, które przychody nie stanowią podstawy wymiaru składek. Zgodnie z nim, nie stanowią podstawy wymiaru składek diety i inne należności z tytułu podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w odrębnych przepisach.
* Kluczowe słowo: „podróży służbowej”. Oznacza to, że zwolnienie dotyczy tylko tych wydatków, które są faktycznie związane z podróżą służbową (wykonywaniem zadań poza stałym miejscem pracy), a nie z codziennym dojazdem do pracy.
* Jeśli więc pracodawca zwraca koszty dojazdu do pracy (nie podróży służbowej), to niezależnie od formy (ryczałt, refundacja biletów, czy nawet kilometrówka dla dojazdów), kwota zwrotu stanowi przychód pracownika podlegający oskładkowaniu ZUS.
* Wyjątek: Jeśli pracodawca organizuje dla pracowników transport (np. wynajmuje busa), lub wykupuje im bilety imienne na transport publiczny, które nie są przekazywane pracownikowi w formie pieniężnej, a stanowią świadczenie rzeczowe, nie zawsze stanowi to przychód podlegający ZUS (choć często jest to przychód dla celów podatkowych, jeśli jest możliwe przypisanie wartości do konkretnego pracownika). Interpretacje w tym zakresie bywają skomplikowane i zmienne.

Praktyczna porada: Zawsze, gdy pracodawca rozważa wprowadzenie dodatku za dojazd, powinien skonsultować się z doradcą podatkowym lub prawnikiem specjalizującym się w prawie pracy i ubezpieczeń społecznych. Błędne naliczenie składek ZUS lub podatku może prowadzić do kontroli, zaległości i kar.

Praktyczne wskazówki dla pracownika: jak skutecznie ubiegać się o zwrot i dokumentować wydatki

Dla pracownika, który chce ubiegać się o zwrot kosztów dojazdu, kluczowe jest proaktywne podejście i skrupulatność w dokumentacji.

1. Zapoznaj się z wewnętrznymi regulacjami firmy: To pierwszy i najważniejszy krok. Sprawdź regulamin wynagradzania, regulamin pracy, układy zbiorowe, a także swoją umowę o pracę. Szukaj zapisów dotyczących zwrotu kosztów dojazdu, ryczałtów, polityki podróży służbowych. Jeśli takie zapisy istnieją, dowiedz się, jakie są warunki, procedury i wymagane dokumenty.
2. Porozmawiaj z działem HR/Kadrami lub swoim przełożonym: Jeśli nie ma jasnych regulacji, lub masz wątpliwości, porozmawiaj z osobą odpowiedzialną za sprawy kadrowe lub bezpośrednim przełożonym. Zapytaj, czy firma oferuje jakiekolwiek wsparcie w zakresie dojazdów, jakie są warunki i czy jest możliwość indywidualnych ustaleń.
3. Zbieraj wszelką dokumentację:
* Bilety komunikacji publicznej: Jeśli zwrot odbywa się na podstawie biletów, zbieraj wszystkie: miesięczne, kwartalne, jednorazowe. Jeśli korzystasz z aplikacji mobilnych, upewnij się, że masz możliwość wygenerowania potwierdzenia zakupu lub faktury. Zachowuj je do momentu rozliczenia.
* Paragony za paliwo: Jeśli rozliczenie opiera się na rzeczywistych kosztach paliwa (co jest rzadsze dla dojazdów, częstsze